Mozzarella indeks glikemiczny – czy mogą ją jeść diabetycy?

Zastanawiasz się, czy mozzarella przy cukrzycy to dobry wybór i jak wpływa na poziom cukru we krwi. Chcesz jeść normalnie, ale jednocześnie trzymać w ryzach glikemię i masę ciała. Z tego artykułu dowiesz się, jak działa indeks glikemiczny, dlaczego mozzarella ma IG=0 i jak bezpiecznie włączyć ją do diety diabetyka.

Co oznacza indeks glikemiczny w diecie diabetyka?

Przy cukrzycy i insulinooporności liczy się nie tylko ilość cukru w produkcie, ale przede wszystkim to, jak szybko po posiłku rośnie glukoza we krwi. To tempo opisują indeks glikemiczny i ładunek glikemiczny, które pomagają ocenić, czy dane jedzenie wywoła spokojną, czy gwałtowną odpowiedź glikemiczną. W praktyce to one decydują, czy porcja sera, pieczywa czy owoców będzie sprzymierzeńcem, czy utrudnieniem w Twojej diecie.

Gdy zaczniesz analizować posiłki pod kątem IG i ŁG, szybko zobaczysz, że produkty białkowo tłuszczowe, takie jak sery, mięso czy jajka, zachowują się zupełnie inaczej niż pieczywo, ryż albo słodycze. Przykład mozzarelli jest tu bardzo wygodny, bo ser ten ma praktycznie zerową zawartość węglowodanów, a więc także zerowy IG i ŁG. Widać na nim idealnie, jak można „uspokoić” reakcję glikemiczną całego dania, dodając odpowiednią ilość białka i tłuszczu.

Jak działa indeks glikemiczny i ładunek glikemiczny?

Indeks glikemiczny (IG) to skala od 0 do 100, która pokazuje, jak szybko po zjedzeniu danego produktu rośnie poziom glukozy we krwi. Za punkt odniesienia przyjmuje się czystą glukozę IG=100, a następnie porównuje się z nią wzrost glikemii w ciągu 2–3 godzin po spożyciu porcji produktu zawierającej 50 g węglowodanów przyswajalnych. Im wyższy IG, tym szybciej pokarm jest trawiony i tym większy pik cukru, a potem gwałtowniejszy spadek, który u diabetyka może skończyć się silnym uczuciem głodu.

Bardzo istotne jest to, że produkty praktycznie pozbawione węglowodanów, jak mięso, ryby, jaja, tłuszcze oraz wiele serów, mają IG równy 0. Do tej grupy należy mozzarella, ale także sery żółte, feta, brie, camembert, ementaler czy śmietana. One same nie powodują istotnego wzrostu glukozy, natomiast wpływają na tempo trawienia innych składników posiłku, zwłaszcza skrobi i cukrów prostych.

Sam indeks glikemiczny nie daje pełnego obrazu, dlatego w dietetyce coraz częściej posługujemy się także ładunkiem glikemicznym (ŁG). Ładunek uwzględnia zarówno tempo, jak i ilość węglowodanów w porcji, według wzoru ŁG = (IG × gramy węglowodanów w porcji) ÷ 100. Dzięki temu widzisz od razu, czy normalna, „talerzowa” porcja produktu ma realnie duży wpływ na glikemię, czy tylko tak wygląda w tabeli IG.

Dobrym przykładem jest arbuz, który w tabelach ma wysoki IG około 72–75, co może odstraszać osoby z cukrzycą. Typowa porcja 120 g zawiera jednak tylko około 6 g węglowodanów, więc ŁG wynosi mniej więcej 4,5, czyli wartość niską. W praktyce oznacza to, że niewielka porcja arbuza zjedzona przy posiłku o niskim IG nie zachowa się w organizmie jak „bomba cukrowa”, mimo wysokiego indeksu na papierze.

Na IG całego dania wpływa wiele czynników, dlatego to samo jedzenie może w różnych warunkach działać inaczej. Duże znaczenie ma ilość błonnika, stopień rozdrobnienia produktu, czas gotowania i obecność białka oraz tłuszczu. Zobacz, jak to wygląda w praktyce:

• im więcej błonnika, tym niższy IG, dlatego pieczywo pełnoziarniste wypada lepiej niż białe pieczywo pszenne,
• cały owoc ma niższy IG niż sok lub przecier, a zupa z kawałkami warzyw niższy niż gładki krem,
• krócej gotowany makaron al dente zaburza glikemię mniej niż rozgotowany, podobnie jest z ryżem i kaszami,
• dodatek białka i tłuszczu z serów, oliwy czy orzechów obniża IG całego posiłku, bo spowalnia opróżnianie żołądka.

Jakie wartości IG i ŁG są bezpieczne dla cukrzyków?

Produkty z podziałem na niski, średni i wysoki IG pomagają szybko ocenić, po co warto sięgać najczęściej. Przyjmuje się, że niski indeks glikemiczny to wartość

Podobny podział dotyczy ładunku glikemicznego na porcję: niski ŁG to 0–10, średni 11–19, a wysoki ≥20. W dobrze ułożonej diecie diabetyka powinny przeważać dania o niskim ładunku glikemicznym, natomiast pokarmy o wysokim ŁG trzeba łączyć z dużą porcją warzyw, białkiem i zdrowym tłuszczem. Dzięki temu wyrzut glukozy po jedzeniu jest niższy, a poziom cukru stabilniejszy w kolejnych godzinach.

Dla osoby zdrowej poziom glukozy w ciągu dnia nie powinien przekraczać około 150 mg/dl, a u diabetyka celem jest możliwie zbliżenie się do takich wartości, zgodnie z zaleceniami lekarza. Dieta o niskim IG i ŁG pomaga utrzymywać glikemię w węższych widełkach, zmniejsza ryzyko cukrzycy typu 2, chorób sercowo naczyniowych i ułatwia redukcję tkanki tłuszczowej, szczególnie w okolicy brzucha. To ważne, bo nadmiar tłuszczu trzewnego jest mocno powiązany z insulinoopornością.

W tym kontekście bardzo cenne są produkty białkowo tłuszczowe, które mają IG=0 i ŁG=0. Należą do nich mięsa, ryby, jaja oraz większość serów, w tym mozzarella, feta, sery żółte i sery pleśniowe. Same z siebie nie podnoszą one glikemii, ale dzięki zawartości białka i tłuszczu spowalniają trawienie i wchłanianie węglowodanów z pieczywa, kasz czy owoców dodanych do talerza.

Nawet produkty o IG i ŁG równym 0, takie jak sery, majonez czy tłuste sosy, w dużych porcjach mogą mocno podbijać kaloryczność posiłków i utrudniać redukcję wagi, dlatego diabetyk powinien zawsze oceniać jednocześnie IG, ŁG i ilość kalorii w porcji.

Mozzarella – rodzaje, skład i kaloryczność

Mozzarella to świeży, miękki ser podpuszczkowy o delikatnym smaku i elastycznej konsystencji, znany przede wszystkim z kuchni włoskiej. Zawiera stosunkowo dużo pełnowartościowego białka, umiarkowaną ilość tłuszczu i bardzo mało węglowodanów, dlatego świetnie wpisuje się w diety o niskim IG oraz modele żywienia typu low carb. W praktyce często pojawia się w domowych sałatkach, zapiekankach warzywnych czy na pizzy.

Jakie są rodzaje mozzarelli i z jakiego mleka powstają?

Ten popularny ser pochodzi z włoskiej Kampanii, a pierwsze wzmianki o nim pojawiały się już w średniowieczu. Nazwa „mozzarella” wywodzi się od czasownika „mozzare”, czyli odcinać, co odnosi się do ręcznego odrywania kawałków gorącej masy serowej. W klasycznej produkcji mleko najpierw się zakwasza, następnie ścina białko, a potem powstałą masę parzy się w gorącej wodzie i intensywnie rozciąga, aż stanie się gładka i sprężysta.

Tradycyjna mozzarella di bufala powstaje z mleka bawolego i słynie z wyjątkowo kremowego smaku oraz wyższej zawartości tłuszczu. Obecnie jednak w sklepach najczęściej spotykasz mozzarella fior di latte wytwarzaną z mleka krowiego, która jest łagodniejsza i zwykle nieco mniej kaloryczna. Istnieją też odmiany z mleka owczego lub koziego, czasem określane jako pecorella, ale ich dostępność jest ograniczona i pojawiają się raczej w wyspecjalizowanych sklepach.

Pod względem technologii wyróżnia się kilka typów mozzarelli. Najbardziej znana jest świeża mozzarella w solance sprzedawana w formie kulek o różnej wielkości, idealna do sałatek i zapiekanek. Dostępne są również wersje o niższej zawartości wody, formowane w kostki lub sprzedawane jako ser tarty, które lepiej sprawdzają się do zapiekania na pizzy. Popularnością cieszą się także paluszki serowe „na przekąskę” oraz mozzarella light o obniżonej zawartości tłuszczu.

Z punktu widzenia osoby z cukrzycą istotne są też typowe gramatury tego sera. Standardowa świeża kulka mozzarelli po odsączeniu waży około 125 g, co oznacza, że zjadając „jedną kulkę”, przyjmujesz więcej białka, tłuszczu i kalorii niż sugeruje przelicznik na 100 g. Ma to duże znaczenie, gdy liczysz kalorie i dopasowujesz porcje do swojego zapotrzebowania energetycznego i celów wagowych.

Jakie wartości odżywcze ma 100 g mozzarelli?

Wartość energetyczna mozzarelli zależy od rodzaju mleka i producenta, ale mieści się mniej więcej w przedziale 250–300 kcal na 100 g. Przykładowo jedna analiza podaje 276 kcal, około 14 g białka, 24 g tłuszczu i 1 g węglowodanów, inna z kolei około 299 kcal, 22,2 g białka, 22,1 g tłuszczu i 2,4 g węglowodanów. Różnice wynikają z zawartości wody i tłuszczu, dlatego zawsze warto zerknąć na etykietę konkretnego produktu i sprawdzić tabelę wartości.

Patrząc na kalorie, mozzarella to produkt średniokaloryczny, bo zdecydowanie nie mieści się w definicji żywności niskokalorycznej, czyli ≤40 kcal na 100 g. Z drugiej strony w porównaniu z wieloma serami dojrzewającymi zawiera mniej tłuszczu i energii, a przy tym jest bardzo sycąca. Co ważne dla diabetyków, ser ten ma niezwykle niską zawartość węglowodanów, dlatego jego indeks i ładunek glikemiczny są praktycznie zerowe.

Od strony jakości składu mozzarella jest dobrym źródłem pełnowartościowego białka, które zawiera wszystkie aminokwasy egzogenne niezbędne do regeneracji tkanek. Dostarcza także znaczącej ilości tłuszczu, w tym frakcji nasyconych, które trzeba uwzględnić w diecie przy chorobach sercowo naczyniowych. Jest również cennym nośnikiem wapnia i fosforu oraz witamin z grupy B, szczególnie B12, ważnych dla układu nerwowego i krwiotwórczego.

W 100 g świeżej, pełnotłustej mozzarelli znajdziesz wiele witamin i minerałów o dużym znaczeniu dla zdrowia. W przybliżeniu wygląda to tak:

• witamina B12 – około 2,29 µg, czyli mniej więcej 91 procent dziennego zapotrzebowania, co mocno wspiera układ nerwowy i produkcję czerwonych krwinek,
• witamina A – około 179 µg, czyli w granicach 22 procent normy, ważna dla wzroku i odporności,
• ryboflawina (B2) – około 0,29 mg, czyli około 21 procent, istotna dla metabolizmu energii,
• kwas foliowy i witamina K – w mniejszych ilościach, ale uzupełniają codzienną dietę,
• wapń około 505 mg, fosfor około 354 mg, cynk około 2,93 mg i selen około 17 µg, co razem korzystnie wpływa na kości, zęby, odporność i pracę wielu enzymów,
• sód na poziomie około 486 mg, co trzeba brać pod uwagę przy nadciśnieniu i chorobach serca.

Mozzarella indeks glikemiczny – jak wpływa na poziom cukru we krwi?

Po wyjaśnieniu zasad działania indeksu i ładunku glikemicznego warto przejść do praktycznego przykładu, czyli mozzarelli. To świetny „przypadek testowy” dla diabetyka, bo ser ten ma minimalną ilość węglowodanów i jednocześnie wysoki udział białka oraz tłuszczu. Dzięki temu doskonale widać, jak produkt o IG=0 działa w realnych posiłkach.

Jaki indeks i ładunek glikemiczny ma mozzarella?

W tabelach indeksu glikemicznego mozzarella ma wartość IG równą 0, czyli jest klasyfikowana jako produkt o bardzo niskim indeksie. Ten sam wynik uzyskują inne sery prawie pozbawione cukrów, między innymi feta, brie, camembert, ementaler, sery żółte czy śmietana. Dla osoby z cukrzycą oznacza to, że sam ser nie zachowuje się jak produkt węglowodanowy, ale raczej jak element białkowo tłuszczowy stabilizujący posiłek.

Ładunek glikemiczny mozzarelli również wynosi 0, ponieważ w typowej porcji praktycznie nie dostarcza ona węglowodanów przyswajalnych. Jeśli przypomnimy sobie, że niski ładunek to 0–10, średni 11–19, a wysoki ≥20, mozzarella znajduje się na absolutnym dole skali. Z punktu widzenia diety cukrzycowej jest więc jednym z najbezpieczniejszych dodatków do posiłków, jeżeli chodzi o wpływ na glikemię.

Co to oznacza w praktyce O ile nie zestawisz mozzarelli z dużą porcją białego pieczywa, makaronu lub słodkiego sosu, sam ser nie wywoła skoku glukozy we krwi. IG i ŁG dania z mozzarellą zależą niemal wyłącznie od dodatków, czyli choćby od rodzaju pieczywa, grubości ciasta pizzy, ilości użytego sosu pomidorowego czy wielkości porcji warzyw. To właśnie te elementy nadają potrawie realny ładunek glikemiczny.

Na tle innych produktów mlecznych mozzarella wypada wyjątkowo korzystnie. Jogurt naturalny (zwłaszcza odtłuszczony) ma IG rzędu 27–36, kefir i mleko chude około 32, mleko pełnotłuste potrafi sięgać około 55, a lody w zależności od składu mogą mieć indeks od 35 do ponad 60. W porównaniu z nimi świeże sery, w tym mozzarella, należą do najbardziej przyjaznych przetworów mlecznych dla kontroli poziomu cukru.

Jak białko i tłuszcz z mozzarelli wpływają na poposiłkową glikemię?

Białko i tłuszcz z mozzarelli wpływają nie tylko na kaloryczność, ale przede wszystkim na tempo wchłaniania całego posiłku. Spowalniają opróżnianie żołądka, dzięki czemu węglowodany z pieczywa, kasz czy owoców trafiają do krwi wolniej. Badania publikowane między innymi w Diabetes Care pokazują, że wyższa zawartość białka w posiłku obniża szczytowy wzrost glikemii po jedzeniu i rozciąga go w czasie, co dla diabetyka jest bardzo korzystne.

Typowa porcja około 30 g mozzarelli, czyli plaster lub dwa w zależności od grubości, dostarcza mniej więcej 6–7 g białka, niewielką ilość tłuszczu i śladowe ilości cukrów. Taka przekąska połączona na przykład z warzywami o niskim IG zachowuje się zupełnie inaczej niż kromka białego chleba czy ciastko, które zawierają głównie skrobię i cukry proste. Po posiłku z dodatkiem sera glukoza rośnie wolniej i zwykle nie dochodzi do gwałtownego „zjazdu” po kilku godzinach.

Białko z mozzarelli działa też jak naturalny stabilizator apetytu. Zjedzenie dania z solidną porcją białka wydłuża uczucie sytości, zmniejsza chęć podjadania i pomaga przerwać tzw. błędne koło głodu, typowe dla insulinooporności i cukrzycy typu 2. Mniejsza liczba napadów wilczego apetytu w ciągu dnia przekłada się na łatwiejszą kontrolę masy ciała i spokojniejsze profile glikemii.

Trzeba jednak pamiętać, że nawet przy zerowym IG mozzarelli ostateczna odpowiedź glikemiczna po posiłku zależy od wszystkich składników na talerzu. Pizza na grubym, białym cieście z dużą ilością sera, słodkim sosem pomidorowym i niewielką ilością warzyw będzie miała bardzo wysoki ładunek glikemiczny właśnie przez ciasto. Mozzarella nie „unieszkodliwi” nadmiaru mąki i cukru, choć nieco spowolni ich działanie.

Dodanie porcji mozzarelli lub innego produktu białkowo tłuszczowego do posiłku o wyższym IG, na przykład kanapki z pieczywem, obniża realny indeks całego dania, ale nie kasuje nadmiernej ilości węglowodanów, dlatego wielkość porcji skrobi nadal trzeba kontrolować.

Czy mozzarella jest dobra dla diabetyków i osób z insulinoopornością?

Mozzarella, dzięki bardzo niskiej zawartości węglowodanów, indeksowi glikemicznemu równemu 0 i zerowemu ładunkowi glikemicznemu, jest odpowiednim produktem dla większości osób z cukrzycą i insulinoopornością. Warunkiem bezpieczeństwa jest rozsądna porcja i wkomponowanie sera w całościowy jadłospis, a nie traktowanie go jako przekąski „bez ograniczeń”.

Wysoka zawartość białka, z reguły na poziomie 14–22 g w 100 g sera, ma bardzo korzystny wpływ na stabilizację glikemii. Białko spowalnia wchłanianie glukozy z całego posiłku, zmniejsza wysokość poposiłkowych pików cukru i pomaga w utrzymaniu równomiernego poziomu energii. To jeden z powodów, dla których mozzarella dobrze sprawdza się w diecie cukrzycowej, diecie śródziemnomorskiej czy schematach low carb.

Z drugiej strony nie można pominąć faktu, że mozzarella ma sporo tłuszczu i jest produktem średniokalorycznym, zazwyczaj w granicach 250–300 kcal na 100 g. Wersje light zawierają zwykle o 80–100 kcal mniej na 100 g, co jest dużym ułatwieniem przy redukcji masy ciała. Diabetycy z nadwagą, dyslipidemią czy chorobami sercowo naczyniowymi powinni więc pilnować wielkości porcji i dostosowywać spożycie sera do swoich celów oraz zaleceń lekarza.

Dla osób z cukrzycą liczą się także inne korzyści zdrowotne mozzarelli. Duża ilość wapnia, fosforu i cynku wspiera profilaktykę osteoporozy, co jest szczególnie ważne u starszych diabetyków i kobiet po menopauzie. Z kolei wysoka zawartość witaminy B12 pomaga w prawidłowym funkcjonowaniu układu nerwowego, produkcji czerwonych krwinek i utrzymaniu korzystnego poziomu homocysteiny, która wiąże się z ryzykiem chorób serca.

Istnieją jednak sytuacje, w których nawet tak „bezpieczny” ser nie będzie dobrym wyborem. Mozzarella może sprawiać problemy osobom z nietolerancją laktozy, choć zwykle zawiera jej mniej niż mleko, a także pacjentom z alergią na białka mleka krowiego, gdzie reakcja może być bardzo gwałtowna. Dodatkowo obecność sodu w ilości około 486 mg na 100 g wymaga rozwagi u osób z nadciśnieniem tętniczym czy niewydolnością serca.

Współczesna dietetyka coraz wyraźniej odchodzi od prostego dzielenia serów na „dozwolone” i „zakazane” wyłącznie według zawartości tłuszczu. Coraz większą wagę przykłada się do wpływu na poziom glukozy, uczucie sytości, jakość białka oraz całokształt diety. Mozzarella dobrze wpisuje się w taki nowoczesny model żywienia dla diabetyków, szczególnie jeśli pojawia się obok warzyw, produktów pełnoziarnistych i zdrowych tłuszczów.

Jak włączyć mozzarellę do diety z cukrzycą?

Mozzarella może być regularnym elementem codziennych posiłków diabetyka, o ile zadbasz o dwie rzeczy. Po pierwsze, łącz ją z produktami o niskim indeksie i ładunku glikemicznym. Po drugie, dopasuj wielkość porcji do swojego zapotrzebowania energetycznego i aktualnego celu, czy jest nim utrzymanie, czy redukcja masy ciała.

Najprostsza zasada komponowania posiłku z mozzarellą to talerz wypełniony przede wszystkim warzywami o niskim IG, uzupełniony białkiem i zdrowymi tłuszczami. Jako bazę wybierz sałatę, rukolę, pomidory, ogórka, paprykę, cukinię, a do tego dodaj plasterki mozzarelli i odrobinę oliwy z oliwek lub garść orzechów. Jeśli potrzebujesz węglowodanów, sięgnij po niewielką porcję chleba razowego, pumpernikla albo kaszy pęczak.

Świetnie sprawdzają się też konkretne dania, które łatwo powtarzać w domu. Klasyczna sałatka caprese z mozzarellą, pomidorami, oliwą z oliwek i bazylią ma niski IG i wysoką wartość odżywczą. Dobrym pomysłem jest również sałatka z rukolą, szynką parmeńską i orzechami włoskimi, zapiekanki z cukinii lub bakłażana posypane mozzarellą oraz kanapki na pełnoziarnistym pieczywie z dużą ilością warzyw i cienkimi plastrami sera.

Dobrym przykładem modelowego posiłku o niskim IG jest sałatka z mieszanki sałat, grillowanej lub pieczonej cukinii, pomidorków koktajlowych, czerwonej cebuli, mozzarelli, plastrów szynki parmeńskiej i posiekanych orzechów włoskich. Całość można polać dressingiem na bazie oliwy z oliwek, soku z cytryny i musztardy. Takie połączenie białka, tłuszczu, błonnika i warzyw o niskim IG daje spokojną odpowiedź glikemiczną i długie uczucie sytości.

W praktyce ogromne znaczenie ma też wielkość porcji. U osoby redukującej masę ciała rozsądnym dodatkiem będzie 30–50 g mozzarelli do jednego posiłku, na przykład plasterek sera do kanapki i niewielka ilość w sałatce. Cała kulka 125 g to już większa porcja, którą trzeba dokładnie uwzględnić w bilansie kalorycznym dnia, bo dostarcza wyraźnie więcej tłuszczu i energii.

Najważniejsze jest to, żeby mozzarella pojawiała się w towarzystwie produktów o niskim IG i ŁG, takich jak warzywa liściaste, pomidory, ogórki, papryka, nasiona czy orzechy. Warto uważnie ograniczać zestawienia z typowo wysokoglikemicznymi dodatkami, na przykład grubymi kromkami białej bagietki, pszennymi tostami, grubym ciastem pizzy czy sosami z dużą ilością cukru. Wtedy nawet ser o IG=0 nie uratuje glikemii.

Przy domowych daniach z mozzarellą, takich jak pizza czy zapiekanki, opłaca się zamieniać białe pieczywo i klasyczne ciasto na pełnoziarniste albo warzywne bazy z cukinii lub bakłażana, ograniczać gotowe sosy z cukrem i zwiększać udział warzyw, bo dzięki temu cały posiłek ma niższy ładunek glikemiczny.

Czy mozzarella sprzyja odchudzaniu u osób z cukrzycą?

Kontrola masy ciała to bardzo ważny element leczenia i profilaktyki cukrzycy typu 2, ponieważ nawet niewielka redukcja wagi poprawia wrażliwość na insulinę. W praktyce oznacza to, że organizm lepiej reaguje na własną insulinę lub dawki podawane z zewnątrz, a wyrównanie glikemii staje się łatwiejsze. Dlatego warto przyjrzeć się, jak mozzarella wypada na tle innych serów pod kątem kalorii.

W porównaniu z typowymi serami dojrzewającymi, zwłaszcza żółtymi, mozzarella zwykle zawiera mniej tłuszczu i kalorii w tej samej porcji. Oznacza to, że plaster mozzarelli może dostarczyć podobne uczucie sytości jak plaster sera żółtego, ale przy niższym ładunku energetycznym. Dla osoby z cukrzycą, która chce ograniczać kalorie, a jednocześnie nie rezygnować z ulubionych smaków, jest to wyraźnie korzystniejszy wybór.

Wysoka zawartość białka w mozzarelli pomaga także bezpośrednio w kontroli apetytu. Białko wydłuża uczucie sytości po posiłku, zmniejsza chęć na spontaniczne przekąski i ułatwia utrzymanie umiarkowanego deficytu kalorycznego bez poczucia drastycznych ograniczeń. To z kolei przekłada się na większą trwałość zmiany nawyków, co przy cukrzycy ma ogromne znaczenie dla zdrowia na długie lata.

Mimo zerowego indeksu glikemicznego mozzarella pozostaje jednak produktem średniokalorycznym, więc nie można jej jeść „bez limitu”. Wersje light, które dostarczają o 80–100 kcal mniej na 100 g niż klasyczna mozzarella, są przydatną opcją u osób intensywnie walczących z nadwagą. Nadal jednak najważniejszy pozostaje ogólny bilans energetyczny dnia oraz to, ile tłuszczu i białka dostarczasz z całej diety, a nie z pojedynczego produktu.

Jeśli regularnie wybierasz produkty o niższej gęstości energetycznej, takie jak świeże sery typu mozzarella, duże porcje warzyw, chude źródła białka i unikasz bardziej kalorycznych zamienników w rodzaju serów żółtych, tłustych wędlin czy słodyczy, naturalnie obniżasz liczbę przyjmowanych kalorii. Dla wielu osób jest to „bezbolesny” sposób odchudzania, zgodny z nowoczesnym podejściem do długoterminowej zmiany stylu żywienia i kontroli masy ciała.

Mozzarella może więc sprzyjać odchudzaniu u osób z cukrzycą, jeśli występuje jako element diety o niskim indeksie i ładunku glikemicznym, z rozsądną kontrolą porcji. Połączenie takiego modelu żywienia z regularną aktywnością fizyczną oraz dbaniem o sen i redukcję stresu pomaga poprawić wrażliwość insulinową i ułatwia utrzymanie wyników leczenia.